ISRAEL - 23 september 1963
- Hannah, alsjeblieft... - Ja.
Wat ik je ga vertellen is natuurlijk uiterst geheim.
De Egyptenaren hebben raketten bij Helwan.
Ze staan gericht op Acre, Haifa, Tel Aviv, Jaffa.
Dat is de eerste golf.
De tweede zal 't hele land bestrijken.
De raketten krijgen speciale oorlogskoppen.
Die bevatten builenpest en strontium-90.
Als 't lukt, betekent dat 't einde van Israël
't Wachten is alleen nog op 'n geleidingssysteem...
waarmee de raketten gericht kunnen worden.
Dit heb ik gekregen.
Aan 't geleidingssysteem wordt gewerkt door wetenschappers...
ergens in Duitsland...
onder de dekmantel van 'n legale fabriek.
Hen is niets te verwijten. Ze weten niet dat ze voor Odessa werken.
't Werk is bijna voltooid.
We moeten die fabriek vinden. Snel!
Ik vlieg vanavond nog terug.
Deze film is gebaseerd op zorgvuldig gedocumenteerd onderzoek.
't Geheime genootschap Odessa heeft werkelijk bestaan.
Hierin zaten oud-leden van Hitlers moorddadige SS...
o.a. Eduard Roschmann, de 'slachter' van 't Riga-kamp.
Nasser probeerde echt 'n arsenaal van 400 raketten op te bouwen...
om Israël te vernietigen.
De belangrijkste wetenschappers hierbij...
hadden aan Hitlers raketprogramma meegewerkt.
De namen van sommige mensen en plaatsen zijn veranderd.
HAMBURG - 22 november 1963
Dit is de West-Duitse radio-omroep.
We onderbreken ons programma...
en verbinden u rechtstreeks met de Verenigde Staten...
voor 'n verslag over de toestand van de president.
Dit is Washington.
Zojuist is bevestigd dat president John F. Kennedy gestorven is.
Hij stierf in 't Parkland Hospital.
Ten gevolge van de aanslag in Dallas eerder vandaag.
Mevrouw Kennedy was bij hem...
terwijl artsen een bloedtransfusie toedienden.
't Leven van de president kon echter niet gered worden.
We komen...
Historische gebeurtenissen hangen soms van kleinigheden af.
Als ik die avond niet gestopt was...
had ik 't stoplicht gemist en ook de ambulance.
Ik zou nooit van Tauber en Roschmann gehoord hebben...
of te maken hebben gekregen met Israëlische agenten...
en de moorddadige figuren achter Odessa.
Die avond was ik gewoon 'n journalist die 'n verhaal rook.
Pers.
Sorry, u mag niet naar binnen.
Wat is er aan de hand?
Vraag maar op 't bureau.
Karl... Hallo.
Doe maar weg. 't Is niks.
- Wat is er gebeurd? - Zelfmoord.
'n Oude man die aan 't gas is gegaan. Geen twee regels waard.
Heb je gehoord van Kennedy?
Ja.
Momentje.
Oké.
Wat heb je daar?
Wat troep van die oude man.
Leg maar op m'n bureau.
Vanavond sterven er overal op de wereld mensen...
maar morgen wil iedereen alleen over Kennedy lezen.
Ja. Nou, ik moet ervandoor, Peter.
Zoek geen moeilijkheden.
In 't vliegtuig dat John Kennedy naar Washington bracht...
legde de nieuwe president de eed af.
Met 'n stem trillend van emotie...
liet 'n vrouwelijke rechter uit Dallas hem de eed uitspreken.
Mevrouw Kennedy droeg de bebloede jurk...
waarin zij haar stervende man had vastgehouden.
Het is verschrikkelijk.
Weet je wat je kunt krijgen voor 'n foto van de schutter?
Met alle publicatierechten wel 2 miljoen mark.
Hoe kan je nu zoiets zeggen? Jij bent 'n griezel.
- Wat zei ik dan? - Weet je dat niet meer?
Je bent 'n parasiet. Je leeft van andermans ellende.
O, gaan we weer over m'n werk beginnen?
Is dat 't?
Kom, Sigi.
Ik ben moe. Ik heb de hele avond gewerkt.
En wat voor werk doe jij?
Halfnaakt ronddansen voor 'n stel ouwe kerels.
In 'n week verdien ik meer dan jij in 'n maand.
Ze zijn trouwens niet oud.
Sommigen zijn veel knapper dan jij.
Hartelijk gefeliciteerd ermee.
Jou zouden ze niet betalen om halfnaakt rond te dansen.
Je had die vaste baan bij de Komet moeten nemen...
dan had ik niet hoeven werken.
- Moet ik dan 'n pennenlikker worden? - Dat ben je al.
Ik ben freelancer.
't Is geen vaste baan...
maar als ik geld verdien, kan ik 'n hoop geld verdienen.
Ik houd van m'n werk.
Ik ben nauwgezet... en ik heb ambities.
Ik ben freelancer en dat wil ik blijven.
Monika en ik mogen Sigi graag.
Ik mag jou en Monika graag.
Wil je geen kinderen? Je kunt erg goed met kinderen opschieten.
Ja, andermans kinderen.
Had je 'n reden om me mee uit eten te vragen?
Want als we doorgaan over trouwen...
kan dat 't einde betekenen van 'n mooie vriendschap.
Ik wilde je dit geven.
Wat is 't?
Iets om te lezen.
't Lag naast 't lichaam van de oude man die zelfmoord heeft gepleegd.
Wat is ermee?
Dat merk je wel. Maar 't is politie-eigendom...
en ik had 't je niet moeten geven. Houd 't dus voor je.
Dat doe ik altijd, Karl.
Bedankt.
Het dagboek van Salomon Tauber
Ik ben Salomon Tauber.
Ik ben zo lang in leven gebleven...
omdat er nog iets was, dat ik wilde doen.
De vrienden die ik gekend heb, de slachtoffers van 't kamp...
zijn allang dood.
Alleen de beulen heb ik nog om me heen.
Ik zie hun gezichten overdag op straat...
en 's nachts zie ik 't gezicht van Esther, m'n vrouw...
en ik voel weer hoe zij zich aan mij vastklampte...
toen de trein 't station van Riga binnenreed.
Eruit! Doorlopen!
Opschieten!
Vanaf Berlijn hadden we drie dagen en nachten in die wagon gezeten...
zonder voedsel of water.
De doden - het waren er veel -...
zaten tussen ons ingeklemd.
En toen zag ik hem voor 't eerst: kapitein Eduard Roschmann...
de SS-commandant van 't kamp.
De 'slachter'.
Iedere dag bracht 'n nieuwe treinlading gevangenen.
Roschmann liet vele vrouwen, kinderen en bejaarden...
meteen bij aankomst ombrengen.
Dood waren ze meer waard.
Hun kleren, hun haar, hun tanden brachten geld op.
Maar Esther en ik overleefden dat jaar.
Ik was architect geweest...
en ik kon timmeren, zodat ik geschoold werk kreeg.
We werkten 12 uur per dag in de kampwerkplaatsen...
of op de zaagmolens in de berijpte bossen aan de kust.
Die winter dacht ik vaak dat Esther zou sterven.
De honger, de kou en de voortdurende kwellingen...
schenen haar geest en levenswil gebroken te hebben.
Vergeleken met anderen hadden wij nog geluk.
Vele gevangenen kregen helemaal geen voedsel en stierven.
Roschmann had 'n liefhebberij:-
Hij vernietigde graag mensen.
Eerst hun ziel, dan hun lichaam.
Wat is er, man? Weekheids-verschijnselen?
Hij had niets bij zich, zei hij. Hij is pas 16.
Verman je!
Nummer 1: vuur!
Nummer 2: vuur!
Nummer 3: vuur!
Nummer 4...
Maak maar af.
Soms vermaakte Roschmann zich met 't schoppen van z'n slachtoffers...
terwijl ze samendromden, naakt, beroofd van hun waardigheid...
en laatste hoop.
Hij stond toe te kijken hoe de honden hen aanvraten...
terwijl ze nog ademden.
We zagen 'n vreemde grijze vrachtwagen...
die bij de kamppoort stond te wachten.
Er waren ramen op geschilderd...
en lachende mensen die zaten te picknicken.
De arbeiders op 't veld moeten wel gedacht hebben...
als de wagen voorbijkwam, dat er binnen 'n feestje aan de gang was.
'n Aantal gevangenen werd gedwongen muziek te maken...
ter verhoging van de feestvreugde.
- Hoeveel zijn 't er? - 46.
Dank u. U blijft hier.
Sluit de deuren...
Salomon.
- Ik moet nog mee. - Laat dat maar aan ons over.
Maar dat is mijn vrouw.
Salomon, kom dan!
Dat moet u aan ons overlaten!
Salomon, waarom kom je niet?
Maar we hadden al snel ontdekt...
dat de vrachtwagen voor iets anders diende.
Roschmann had er 'n gaskamer van gemaakt.
De uitlaat liep terug in de laadruimte...
zodat iedereen stikte door de uitlaatgassen.
De uitdrukking in Esthers ogen is me altijd bijgebleven.
Na haar dood stierf ook mijn ziel in mij.
Maar m'n lichaam en geest bleven in leven...
en ik was vastbesloten te overleven en de wereld te vertellen...
wat Roschmann ons volk had aangedaan.
Peter...
't Is al over achten.
Moet je niet naar de club?
Ik kon geen taxi krijgen.
'n Taxi? Waarom 'n taxi?
Ik breng je toch altijd...?
Tussen 1941 en 't einde van de oorlog...
werden meer dan 200.000 Duitse joden naar Riga gebracht.
400 overleefden het.
Eind 1944...
hoorden we opeens 't gedreun van mortiervuur.
Er gingen geruchten dat de Russen Riga hadden bereikt...
en dat de Duitsers terug moesten.
Op 11 oktober...
werden we met 50 overlevenden naar de haven gebracht.
We moesten gewonden aan boord van 'n schip helpen.
Toen kwam Roschmann aanrijden in 'n stafauto.
Hij gaf bevel iedereen weer aan wal te brengen.
Hij wilde 't commando over 't schip overnemen voor de SS.
Waar is de bevelvoerend officier?
Wie heeft 't commando? Ga 'm halen.
We nemen 't schip over.
Alle gewonden van boord.
Wat gebeurt hier, verdomme? Wat denkt u wel?
't Spijt me. We nemen 't schip over.
- We moeten gewonde soldaten... - Praat toch geen onzin!
Ik geef hier de bevelen!
Rustig mensen. Doorgaan.
We zullen 's zien wie de bevelen geeft!
Gaat u naar achteren. Afvaart over 20 minuten.
De kapitein was dood voor hij de grond raakte.
De onderscheiding die van z'n hals in de sneeuw viel...
was 't Ridderkruis met Eikenloof.
Begin 1945, 'n paar weken voor de bevrijding...
besloot SS-kapitein Roschmann te verdwijnen.
Samen met twee andere officieren ontkwam hij in 'n auto.
Hij droeg 't uniform van legerkorporaal.
Ik zag hem wegrijden...
en ik was vastbesloten hem ooit voor 't gerecht te brengen.
Nu weet ik dat 't me niet lukt.
Ik koester geen haat of bitterheid tegenover 't Duitse volk.
Volkeren zijn niet slecht...
alleen individuele mensen.
Als na m'n dood dit dagboek wordt gevonden en gelezen...
Iaat dan 'n goede vriend voor mij kaddisj zeggen.
Nog op?
Ja...
- Voel je je wel goed? - Nee.
Ik moet 'n karwei opknappen.
U weet niet eens of die Roschmann nog in leven is.
Maar als hij 't wel is en zich ergens schuilhoudt...
en ik vind hem, dan krijgt u uw geld eruit.
Met dode joden verkoop je geen bladen.
Roschmanns slachtoffers waren geen Polen of Russen maar Duitsers.
- Duitse joden. - Maar toch Duitsers.
Tragisch... Wat 'n beroerde wereld, niet?
Beter kunnen we ze niet krijgen van Ladybird Johnson.
En daarom zou ik u 'n opdracht moeten geven?
Omdat de slachtoffers van Riga Duitse joden waren?
Ja.
De mensen willen 't niet weten. Ouwe koek, Peter.
- Niet voor mij. - Geloof me... Vergeet 't.
Maar waarom, Peter?
Waarom wil je dat zo ineens?
't Is voorbij. Niemand wil meer die verschrikkelijke processen.
't Shockeert de mensen.
De waarheid shockeert?
Wat is waarheid?
Wat weten jullie, jonge mensen?
Jullie waren te jong om te begrijpen hoe 't was.
Ik ga koffie zetten.
Moeder...
hoe was 't...
voor jou?
Voor mij?
We woonden in de Perfallstrasse.
Je was ongeveer... zo groot.
Iedere nacht waren er bombardementen.
Op 'n nacht kwamen we uit de kelder...
en de hele straat was weg.
Overal lagen brandbommen.
Ik probeerde alleen nog...
alleen nog je ogen te bedekken...
zodat je niet kon zien hoe mensen brandden als fakkels.
Toen je vader met verlof kwam, heeft hij 3 dagen naar ons gezocht.
We woonden toen bij 'n gezin aan de andere kant van de stad.
Dat weet je misschien nog wel.
Hoe was m'n vader?
Leek hij op mij?
Hij...
Hij was...
Hij was altijd erg zelfverzekerd.
Misschien wat zelfbewuster dan jij.
Dan zal ik je wat vertellen.
Vader zou de eerste geweest zijn om te zeggen: Doe 't.
Ik hou niet van de pers.
U krijgt geen problemen. 't Wordt gewoon 'n verhaal, human interest.
U kunt niet naar boven. Ik heb 'm weer verhuurd.
- Had hij bezittingen? - Bezittingen? Die staan achter.
Mag ik ze zien?
Zou kunnen...
Is dit z'n vrouw?
Weet ik niet.
Had hij vrienden?
Nooit iemand gezien... Buiten de oude Marx.
Ze gingen altijd samen hun pensioen halen.
Kunt u 'm beschrijven?
Oud... Mager... Lang wit haar...
En altijd 'n grijze sjaal om.
Meneer Marx?
Mag ik gaan zitten?
Ik wil met u praten over uw vriend Salomon Tauber.
- Die is dood. - Dat weet ik.
- Bent u... van 't stadhuis? - Nee.
Niet van de gemeente? De politie?
Ik ben journalist. Peter Miller.
Voor uw vriend stierf...
heeft hij z'n ervaringen in 't Riga-kamp opgeschreven.
'n Dagboek.
Heeft u ook in Riga gezeten?
Auschwitz.
In dat dagboek schreef hij over 'n SS-officier...
Roschmann... Kapitein Eduard Roschmann.
Ik wil zoveel mogelijk over hem te weten komen.
Misschien is hij zelfs nog in leven.
Iets...
Roschmann is nog in leven.
- Hoe weet u dat? - Salomon heeft 'm gezien.
Ja, dat heb ik gelezen. In 1945.
Nee, drie weken geleden. Hier in Hamburg.
Weet u dat zeker?
Hij zag 'm samen met vrienden uit de opera komen.
Waarom is hij niet naar de politie gegaan?
Dat heeft hij gedaan. Hij heeft 't aangegeven.
Maar de politie zei dat hij geen bewijzen had.
Daarom heeft hij zelfmoord gepleegd.
Hij is tegen de Odessa opgelopen.
Odessa?
Hij had moeten doen zoals ik.
't Enige wat ik wil, is de boot pakken naar Israël
Odessa? Ik begrijp niet waar je 't over hebt.
Kom nou, Karl.
't Is 'n geheime organisatie, niet?
Hoeveel heb je gehoord?
Wat verhalen, geruchten, toespelingen.
Bemoei je er niet mee, Peter.
Waar is 't dagboek?
- In veiligheid. - Ik wil 't terug.
Spijt dat je 't me gegeven hebt?
Ik gaf 't je omdat ik dacht dat er 'n verhaal in stak...
niet voor 'n onderzoek.
Nee, omdat 't je iets deed.
Je dacht dat 't mij ook iets zou doen.
't Is politie-eigendom.
Je wil niet dat ik er achteraan ga, achter Roschmann aanga.
Monika, we zijn bezig.
De kinderen willen welterusten zeggen.
Nou, vlug dan.
- Welterusten, Erik. - Welterusten, oom Peter.
- Welterusten, Gretel.
En nu meteen naar bed. Ik kom 't licht uitdoen.
Waarom ben je zo bang?
Bemoei je er niet mee! 't Is niet jouw zaak.
Oorlogsmisdaden zijn 'n zaak voor de politie...
maar die doen niets en daarom doe ik 't.
't Kantoor van de procureur?
- Welke afdeling? - Oorlogsmisdaden.
- Eerste verdieping, kamer 223. - Dank u zeer.
- Riga... En de naam was? - Roschmann, Eduard.
Wat is er?
- Deze meneer... - Ik heb 't gehoord.
- Wie heeft u gestuurd? - Ik ben journalist.
Komt u in m'n kamer.
Mag ik uw kaart zien?
Waarom bent u zo geïnteresseerd in kapitein Roschmann?
Loopt er 'n onderzoek tegen hem?
Waarom wilt u dat weten?
'n Kwestie van algemeen belang.
We onderzoeken 'n heleboel dingen...
maar we zijn niet gemachtigd inlichtingen te verstrekken.
Ik vraag alleen of er 'n onderzoek loopt.
Dat is vertrouwelijk. Daar kan ik niet over praten.
Ja...? Verbind 'm door.
Generaal, wat 'n verrassing.
Ik ben ook blij u te horen.
Natuurlijk kom ik. De uitnodiging ligt hier voor me.
Die ene avond per jaar wil ik niet missen.
Zal ik u op komen halen?
7 uur, dan gaan we samen. Prima...
Ik moet u waarschuwen, Miller.
't Hinderen van 't rechtsapparaat is 'n ernstig delict.
In 13 jaar heeft u 3 SS-ers voor 't gerecht gebracht.
Alledrie gewone soldaten.
In 13 jaar tijd. Recht!
Dit is 'n fijne avond geweest, mannen. Fijn jullie te zien.
Ons roeien ze niet uit, nietwaar?
Hé, Tijger?
Nooit, Herr Oberst.
En daar is majoor Krantz.
Nog geen jaar ouder, zo te zien.
Ja, we zijn nog met velen.
Ik heet jullie allemaal welkom op onze 18e reünie.
Nu 'n enkel woord...
van iemand die jarenlang niet bij ons is geweest.
Uw aandacht graag voor generaal Greifer. Onze generaal.
Kameraden, vanavond zijn we hier tezamen.
Maar wanneer staan wij alleen?
Voor ons verandert er niets.
Duitsland meent ons niet nodig te hebben...
maar eens komt de dag dat het beter zal weten.
We zullen weer even machtig zijn als voorheen.
Er zal tijd overheen gaan, maar de idealen zullen dezelfde zijn.
Als de trom roffelt en de kapel speelt...
onze vlaggen weer wapperen...
en onze hele natie opnieuw verenigd zal zijn...
dan zullen wij tezamen opmarcheren naar de uiteinden der aarde.
Een volk... Een Duitsland...
Een leider.
't Is fijn weer terug te zijn. Al is 't maar voor 'n paar uur.
Greifer is vanavond te ver gegaan.
Heel onverstandig.
Zo komt hij weer in de problemen.
- Waarschuw hem. - Ja, Herr General.
- Doe je jas uit, Werner. - Dank u.
- Whisky? - 'n Kleintje graag.
- Ferdinand? - Ik niets, dank u.
- IJs? - Nee, dank u.
Wat was dat voor incident?
'n Jonge journalist. We weten alles van hem.
Wat wilde hij?
Hij stelt vragen over Eduard, maar bereiken doet hij niets.
- Voor hem wordt gezorgd. - Ik hoop 't.
De reden van m'n bezoek is 't project veilig te stellen.
Gaat u zitten.
De opleverdatum voor Nassers raketten is vervroegd tot 1 maart.
't Is van essentieel belang dat 't geleidingssysteem...
minstens 6 weken eerder klaar is.
U kunt gerust zijn. Dat lukt.
Ik had gehoopt dat de dood van Kennedy ons respijt zou geven.
Maar 't ziet er naar uit...
dat Johnson 't Duitse wapencontract met de joden zal forceren.
We hebben 3 maanden om onze belofte aan Egypte na te komen...
zodat de raketten van Helwan gebruikt kunnen worden...
tegen Israël
Je had ze moeten zien. Precies dezelfde mentaliteit.
Ik dacht dat 't voorbij was, maar 't gaat maar door.
- Heb je 't aan de politie verteld? - Wat?
Dat je aangevallen bent, je fototoestel kapot...
Die zeggen toch dat ik daar niks te zoeken had.
En gelijk hebben ze.
Ik vind 't erg van die oude man, maar jij zit weer in de problemen.
- Wie kan 't iets schelen? - Mij!
- Ik voel me verantwoordelijk. - Verantwoordelijk waarvoor?
Iets nieuws voor mij, hé?
Laten we 't vergeten.
Morgen sta ik vroeg op en dan gaan we kerstinkopen doen.
Erik... Monika... en Karl.
Nog iemand?
- Je moeder is er nog. - O ja, moeder.
We hadden die oorbellen moeten kopen.
Dingen die ik voor haar koop, draagt ze toch nooit.
Ik moet iets kopen dat ik zelf kan gebruiken.
Die oorbellen zouden je goed staan.
Ik geef wel 'n nachtpon.
Achteruit, dames en heren.
Blijft u alstublieft weg van de rails.
De trein langzaam achteruit rijden.
Niks aan de hand...
Misschien 'n ongeluk...
Nee, dat weet je net zo goed als ik.
Hij gaf je 'n duw.
't Kan me ook niet schelen. Ik heb er genoeg van!
Jij? Ik word onder de trein geduwd...
en jij hebt er genoeg van?
Peter, laat 't rusten. Ik ben bang.
Dat kan niet meer.
Goed dan... Als je ergens heen gaat, ga ik met je mee.
Jij gaat niet!
- Waarom doe je dit? - Vraag me dat alsjeblieft niet.
Ik moet 't doen, en in m'n eentje.
Dan weet ik niet of ik hier nog ben als je terugkomt.
Wees er alsjeblieft.
WENEN - 7 december
'n Heleboel mensen willen Wiesenthals adres...
maar we geven 't aan niemand.
- Ik moet 'm dringend spreken. - Dat moet iedereen.
't Spijt me...
maar buiten Eichmann heeft Wiesenthal...
wel duizend oorlogsmisdadigers voor 't gerecht gebracht.
Dat zijn duizend redenen om voorzichtig te zijn.
Ziet u dat daar?
Allemaal voor Wiesenthal.
Voor we ze bezorgen, worden ze eerst gecontroleerd.
Waarop gecontroleerd? Bommen?
Dat laten we aan de politie over.
Wilt u misschien m'n papieren zien?
Papieren?
Meneer Bichler...
Deze meneer wilde opstappen.
Kunt u even met 'm meelopen?
Kijkt u maar uit. Straks is de politie ook in u geïnteresseerd.
Natuurlijk vertelt niemand je iets.
Wat dacht je? En wat wil je van Wiesenthal?
Ik moet 'm dringend spreken. Heb jij z'n adres?
Ik kan er wel aankomen. Maar 't is 't laatste wat ik voor je doe.
Bel me om 3 uur. En denk er aan, 't is vertrouwelijk.
Wat was dat?
M'n vriend de journalist belde uit Wenen.
Ja? Verbind maar door.
Ik maak 't straks wel af.
Ja, ik luister.
Nee, goed dat je me belt.
Blijf in de buurt van Braun tot ik iets geregeld heb.
Ik wil 't nummer van Dr. Schultz in Wenen.
't Kengetal is 432, meneer Deilman.
En 't nummer: 517265.
O-D-E-S-S-A
'n Organisatie van oud-SS-leden...
opgezet aan 't einde van de oorlog...
om SS-ers te laten verdwijnen.
Ze helpen hen Duitsland uit. Geven hun 'n nieuwe identiteit.
Duizenden hebben vervalste papieren gekregen.
De oorlog is al 20 jaar voorbij.
Maar Odessa groeit, als 'n spinnenweb
't Reikt tot in vele landen:-
Argentinië Egypte, Spanje, Paraguay.
En 't centrum bevindt zich in Duitsland.
Op dit moment.
Na de oorlog begonnen ze in ieder facet van 't leven te infiltreren.
De handel, de rechtbanken, de advocatuur...
't plaatselijk bestuur, zelfs de politie.
Dat kost toch 'n hoop geld?
Geld...?
Ze hebben miljoenen.
De SS heeft veel goud en kunst 't land uitgesmokkeld...
vlak voor Duitsland ineenstortte.
'n Groot deel ligt in kluizen...
onder de trottoirs van Zurich, Zwitserland.
O ja, ze hebben geld zat.
Kent u hen?
De leden van de Hamburgse politieleiding.
Nu uitvouwen.
SS, SS...
En deze twee - Odessa.
Interessant, hé?
Duizenden van hen zijn nog op vrije voeten.
Wat is er dan zo bijzonder aan Roschmann?
Meneer Wiesenthal, u heeft 't dagboek gelezen...
Roschmann, Eduard. Blauw dossier:-
Misdadiger op vrije voeten.
Roschmann is door de Britten gevangengenomen...
op 20 december 1947, in Graz.
Hij werd onder geleide op de trein naar Munchen gezet.
Hij ontsnapte aan z'n bewakers toen hij naar 't toilet ging.
De deur werd geforceerd, maar 't raampje stond open...
en Roschmann was verdwenen.
Men vond z'n sporen in de sneeuw.
Hij had zich blijkbaar verwond.
Maar hij was verdwenen en maakte contact met Odessa.
Daar kreeg hij zoiets...
'n Paspoort?
Geen gewoon paspoort, vervalst...
voor iemand van Odessa.
En daarmee 'n nieuwe identiteit.
'n Nieuwe geboorteakte, 'n nieuwe baan...
'n nieuw leven.
Overigens... deze is gegrepen.
Vind degenen die zich hiermee bezighouden...
en je bent goed op weg Roschmann te vinden.
Ik weet niet eens hoe hij eruit ziet.
Roschmann.
Wanneer is die genomen?
9 jaar geleden, in Zuid-Amerika.
De fotograaf vertelde dat hij hinkte.
Waarschijnlijk 't gevolg van z'n val uit de trein.
Mag ik dit lenen?
Ik zal 'n kopie maken.
312 graag.
En ik vertrek vandaag.
Meneer Miller?
- Peter Miller? - Ja.
Zouden we even ergens kunnen praten?
- Op uw kamer misschien? - We kunnen hier praten.
- Natuurlijk. Ik ben doctor Schmidt. - Wat wilt u?
Kunnen we even gaan zitten?
'n Heel plezierig hotel.
- 'n Beetje te degelijk voor mij. - Wat wilt u?
U bent journalist, heb ik gehoord.
U gaat heel vasthoudend en grondig te werk, nietwaar?
Vrienden van mij hebben gehoord dat u onderzoek doet...
naar gebeurtenissen van lang geleden.
- U bedoelt Eduard Roschmann? - Zeker, die bedoel ik.
Eduard Roschmann is dood.
- Dat wist ik niet. - Waarom zou u ook?
Ik wilde u op de hoogte stellen, anders verknoeit u uw tijd maar.
Wanneer is hij precies gestorven?
In mei 1945. Toen hij tegen de Amerikanen streed.
U zult iets beters moeten verzinnen.
De Britten hebben 'm nog in december '47 gevangengenomen.
Uw vrienden hebben u slecht geïnstrueerd
Stop met dit onderzoek!
Roschmann is dit jaar in Hamburg gezien.
U heeft daar nu 'n bevestiging van gegeven.
Goedendag, Herr doctor Schmidt.
Staan blijven!
Autosleutels!
Voor de laatste maal. Wat weet u van Odessa?
Alleen wat Simon Wiesenthal me heeft verteld.
Waarom heeft u na uw gesprek met Wiesenthal...
contact gezocht met Schultz?
Hij stelde zich voor als doctor Schmidt.
En niet ik heb contact gezocht, maar hij.
Binnen 'n kwartier hebben we de waarheid eruit.
Ik vertel de waarheid!
Ik heb de waarheid verteld!
- Hij heeft u dus bedreigd? - Ja.
Waarom?
Dat weet ik niet.
Omdat u belangstelling heeft voor dat dagboek...?
Ja, ja...
Miller is 't laatst in Wenen gezien, 2 dagen geleden.
Een van onze kameraden heeft 'm gesproken in z'n hotel.
Sindsdien is hij spoorloos.
Wie leidde de operatie?
Ik heb de leiding.
Hier zijn de gegevens.
't Adres van z'n vriendin, z'n flat in Hamburg.
'n Lijst van de mensen over wie je kunt beschikken.
Houd me op de hoogte van al je bewegingen.
We bellen je slechts in uiterste noodzaak.
- En als ik 'm te pakken krijg? - Dood hem.
- Waarom loop je weg? Bang? - Laat me los. Dat doet pijn.
Waar is je vriend?
- Dat weet ik niet. - Geen kletspraatjes.
- Waar is ie? Waar is Miller? - In Wenen.
Hij is 5 dagen geleden vertrokken.
Waar is hij nu?
Al wist ik 't...
Je moet me wel goed begrijpen...
Waar is Miller?
Stop... Neem me mee.
Wat is er gebeurd?
Hij viel me aan.
- Waar woont u? Ik breng u thuis. - Dank u.
Wij werken voor de Israëlische veiligheidsdienst.
We hebben al twee keer geprobeerd te infiltreren in Odessa.
De vraag is: Hoe ver wilt u gaan om deze man te vinden?
- Zou u uw leven op 't spel zetten? - Dat heb ik al gedaan.
De beste manier om 'm te vinden, is:-
zelf binnendringen in Odessa.
U heeft 't makkelijker dan die andere twee.
Wat is er met hen?
In de eerste plaats bent u geen jood...
Wat is er met die twee gebeurd?
De eerste hebben we uit de Elbe opgedregd...
en de tweede is spoorloos verdwenen.
Maar we hebben veel van onze fouten geleerd.
Onze contacten zijn nu beter.
Een van hen is 'n kenner van de SS.
- Hij zal u grondig instrueren. - Is hij te vertrouwen?
Net zoveel als u.
Maar wat zit er voor u aan?
Informatie over Odessa.
Alle informatie die u voor ons kunt vinden.
Goed... Ik doe 't.
'n Juiste beslissing.
We beginnen bij Hartstein in 't ziekenhuis van Bremen.
Ik wil 't medisch dossier van Rolf Gunther Kolb.
- Wanneer is inspecteur Brandt terug? - Misschien volgende week.
Is er niet iemand die 'n paar dagen bij u kan komen wonen?
Peters moeder... Maar die woont in Ahrensburg.
Ik wil haar niet ongerust maken.
U kunt beter niet alleen zijn. Ik kan iemand bij u laten logeren.
- Ik heb liever geen vreemde... - 'n Vrouw. 'n Politieagente.
- Dan voelt u zich veilig. - Vindt u 't echt nodig?
Anders had ik 't niet voorgesteld.
Ik stuur haar zo snel mogelijk.
Blijf als 't even kan thuis.
Ga niet naar de nachtclub en hou ons op de hoogte.
Als u van uw vriend hoort, laat 't ons weten.
- Naam? - Rolf Gunther Kolb.
- SS-nummer? - 621802.
- Rang? - Unterscharfuhrer.
Eenheid?
22e Speciaal SS-bataljon gedetacheerd in kamp Flossenburg.
Unterscharfuhrer Kolb...
wat is 'n Arier?
'n Arier is onoverwinnelijk, 'n natuurlijk heerser.
Wat is de levensverwachting van 'n kampbewoner?
Van 1 dag tot 9 maanden.
- Wanneer werd u opgenomen in de SS? - Januari 1944.
Wie was uw commandant in Flossenburg?
Majoor Max Kogel.
- Wat is de wapenspreuk van de SS? - Mijn eer is trouw.
- En 't kampdevies? - Er is 'n weg naar de vrijheid...
de mijlpalen zijn: gehoorzaamheid, hard werken...
discipline, matigheid, eerlijkheid en liefde tot 't vaderland.
Heel goed.
Hoe bereiken we 'n winstmarge op 'n dode gevangene?
Door 't lichaam commercieel te benutten:-
Gouden vullingen, kleding, haar...
Maar ieder lichaam betekent 'n verlies van 2 mark voor crematie.
Schmink is misschien te riskant, maar hij is 10 jaar te jong.
Kom 's in 't licht.
Z'n gezicht en huid zijn te jong.
Geen schmink. Maar ik kan iets rond z'n ogen doen.
- Sorry, maar zoals ik zei... - Die snor is goed.
Kolb had 'n bloedgroeptatoeage...
en hij zou die hebben weggehaald als hij op de vlucht was.
Je moet dus 'n litteken hebben.
Ik begrijp 't.
We zullen 't meteen doen.
Doe je jak uit.
Je arm omhoog...
en je vuist zo stijf mogelijk ballen.
't Litteken is 't eerste waar ze naar kijken.
Doe precies als ik.
Waarom moet ik dat allemaal zo precies leren?
Kolb is al meer dan 20 jaar uit de SS.
Hij is bakker, geen soldaat.
Pak die revolver op.
Hij is 40 jaar en herstellend van 'n tumor.
Dit is waanzin. Ik ben 't beu.
Wat ik je probeer te leren, kan je leven redden.
Pak die revolver op.
Ik heb nog 2 weken nodig. Hij is nog niet klaar.
Wij hebben geen tijd meer. Hij is klaar.
Mag ik binnenkomen?
Daar hebben we onze nieuwe man.
- Hoe voelt 't aan? - Beangstigend.
Daar gaat ie dan.
Hier heb je wat geld...
je rijbewijs en 't horloge waar je om gevraagd hebt.
Dit is 'n brief van je werkgever Eberhardt...
op z'n eigen postpapier.
Hij is voor 3 weken op vakantie en onbereikbaar.
Je hebt dus... 3 weken.
Je kent 't contactadres in Munchen. Maar Ackermann is sluw.
Je weet van 't IJzeren Kruis en vergeet die dolk niet.
Kan ik u helpen?
U verkoopt oorlogsonderscheidingen?
Ik zoek 'n IJzeren Kruis, 2e klasse, 'n origineel.
Als souvenir?
Voor m'n verzameling.
Tweede klasse.
Er zit geen hakenkruis op.
We mogen ze alleen zo verkopen.
Aan vrienden toch wel, Herr Ackermann...
Ik moest u dit geven.
'n Ogenblikje graag.
Amerikaanse toeristen kopen ze als briefopener.
Misschien kan ik u helpen. Komt u binnen.
Mijn naam is Kolb.
Komt u binnen.
Beschrijf uw uniform, Kolb.
Grijs-groene tuniek en broek...
laarzen, zwartleren koppel.
22e bataljon?
Ja. Gedetacheerd in concentratiekamp Flossenburg.
In de houding blijven, Kolb.
Volgens deze brief bent u ziek geweest.
- Ik had 'n maagtumor. - Ga door.
Ik werd onderzocht en 'n verpleger bleef maar naar me kijken.
Ik kende z'n gezicht. Hij had in Flossenburg gezeten.
En?
Hij had geholpen bij 't verbranden van de lichamen...
van admiraal Canaris en de anderen...
die gefusilleerd waren na hun aanslag op de Führer.
Bent u daar bij geweest?
Ik had 't bevel over 't executiepeloton.
En toen zag die verpleger dit: m'n SS-bloedgroepletter.
Ik heb 't laten wegbranden.
Laat 's zien.
Ik had er eerst niets aan gedaan. Ik was maar 'n sergeantje.
Maar nu wordt er over Canaris en zo gesproken alsof 't helden waren.
- Verraders waren 't. Zwijnen! - Genoeg.
- In welk ziekenhuis lag u? - 't Ziekenhuis van Bremen.
Afdeling?
Prinses Louise.
- Hoe heette die verpleger? - Hartstein.
Ik ben verschillende keren in Flossenburg geweest.
- Ik heb 't goed gekend. - Ik kan me u niet herinneren.
Nee...
U lijkt wel zenuwachtig?
Bent u zenuwachtig?
Ik maak me erg ongerust de laatste weken.
In orde.
Wat gebeurde er toen?
Ik ging naar 'n revalidatiecentrum.
- Welk? - De Arcadia-kliniek in Delmenhorst.
Ik kreeg 'n anoniem telefoontje. 'n Officiële waarschuwing...
dat die jood aan de justitie had verteld wie ik was.
Ik moest verdwijnen.
- Uw werkgever Eberhardt... - Hij kwam me bezoeken...
en toen ik 't hem vertelde, wilde hij me helpen.
Hij gaf toen die brief.
Waarom nam hij zelf geen contact op?
Misschien wilde hij er niet per telefoon over praten.
En hij ging net met vakantie.
Ja, dat klopt.
'n Cruise naar 't Caribisch gebied is heel aangenaam in de winter.
Zeker.
Ik wil deze telefoonnummers.
Trek uw jasje maar aan.
- Dat was pech, hé? - Pardon?
16.000 gevangenen in Flossenburg. Slechts 700 overlevenden...
en een van hen moet u ontdekken.
Ja, dat was pech.
Unterscharfuhrer Kolb, draai u om en kijk me aan!
Heeft u uw dolk gekregen?
Ja, van majoor Kogel.
Er staat 'n inscriptie op 't lemmet.
Bloed en eer.
Hoe was 't comfort in Flossenburg?
- Comfort? - De accommodatie
Twee barakken, 'n sportzaal, 'n garnizoenswinkel, 'n bordeel...
- Waar iedereen kwam. - Nee, officieren hadden hun eigen.
Als je ergens in 't kamp omhoog keek, wat zag je dan?
De hemel.
Doe niet zo dom!
Als we omhoog keken...
U bedoelt de kasteelruïne op de heuvel waar we de honden hielden.
Kom hier zitten.
Ziekenhuis van Bremen? Afdeling Prinses Louise graag.
Dit is de Sociale Verzekeringsraad, afdeling Pensioenen.
Werkt er bij u 'n verpleger Hartstein?
- Ja, hier werkt Jacob Hartstein. - Dank u.
Kunt u me doorverbinden met de administratie?
Ja, Rolf Gunther Kolb...
Z'n tumor reageerde goed op de behandeling.
- Hij is nu in 'n revalidatiecentrum. - Kunt u ook zeggen welk?
Natuurlijk. De Arcadia-kliniek in Delmenhorst.
Dank u.
Arcadia-kliniek.
Kolb? O ja. 'n Ogenblikje.
Zijn er moeilijkheden?
Dat horen we zo.
Met dokter Reitlinger. Kan ik u helpen?
Ik wil wat informatie over 'n patiënt Kolb.
Is hij nog bij u?
Hij heeft zichzelf ontslagen vorige week.
Hij was al 'n stuk beter.
Graag gedaan. Goedendag.
U schijnt al aardig opgeknapt.
Ik heb weinig pijn meer.
U moet 'n nieuwe identiteit hebben en 'n nieuw paspoort.
Ik stuur u naar een van onze mensen in Bayreuth.
Hij heet Klaus Wenzer, 'n specialist op dit gebied.
Waarschijnlijk de beste.
Als hij u van papieren heeft voorzien...
stuurt hij u door naar iemand die u verder helpt.
Zorg dat meneer Kolb de trein naar Bayreuth haalt.
- U krijgt 'n kaartje van ons. - Erg vriendelijk van u.
Op 'n dag zullen wij uw hulp nodig hebben.
- We moeten elkaar helpen, nietwaar? - Zeker.
Uw trein vertrekt over 'n half uur van perron 3.
Ik houd u gezelschap.
Doet u geen moeite. Ik red me wel. Dank u.
Sigi?
Is dat Peter?
Wie bent u?
'n Momentje. Ik haal haar.
Sigi, Peter aan de telefoon.
- Waarom heb je me niet geroepen? - Dat doe ik toch.
- Sigi, ben jij dat? - Ja, natuurlijk.
Waar ben je? De lijn is slecht.
Met mij prima. Heerlijk je stem te horen.
Wie was dat?
Ik ben aangevallen in de Elbetunnel en ben toen naar de politie gegaan.
Ik versta je niet. Met jou alles in orde?
Nee, ik ben kwaad en bang. En ik wil dat je naar huis komt.
Waar ben je?
Op 't station in Munchen. Ik moet nog 'n paar dingetjes doen.
Station in Munchen? Je moet thuiskomen.
Wie was dat meisje?
Ik hoor je niet.
Ik moet nu gaan.
Sigi, ik houd van jou.
Weet je zeker dat ze 't goed begrepen heeft?
'n Uur geleden vanaf 't station in Munchen?
Dat is heel belangrijk. Bedankt.
Met Werner. We hebben je hulp nodig.
We zoeken ene Miller. Peter Miller.
'n Uur geleden was hij op 't station in Munchen...
en hij belde naar Hamburg.
'n Ogenblikje.
Friedrich...
je zei dat Kolb vanaf 't station gebeld heeft?
Ja, vlak voor hij in de trein stapte.
- Pardon... Meneer Wenzer? - Ja.
Rolf Gunther Kolb.
O ja, ik verwachtte u al.
Ik ben net gebeld dat u zou komen.
Maar zo snel had ik u niet verwacht.
- Moet u de brief niet lezen? - Natuurlijk... De brief...
Kom in 't kantoor.
- Bent u al lang hier? - Ik kom zo van 't station.
Goed. Heeft u 'n rijbewijs?
Ik zou u 'n sigaret moeten aanbieden, maar ik rook niet.
't Is ongezond. Dus ik rook niet en ik drink niet.
Ik rook ook niet.
O nee, natuurlijk niet.
Dit moet ik houden.
'n Ogenblikje...
Maak 't u gemakkelijk.
M'n moeder...
Ze is erg ziek.
Maar ze wordt hier beter verzorgd dan in 't ziekenhuis.
Moeder en ik zijn erg aan elkaar gehecht.
Hoe lang duren die papieren?
Hangt ervan af... Eerst moeten we foto's hebben.
- En de fotograaf is 'n weekendje weg. - 't Is dringend.
Uiteraard...
Maar ik moet ook technische voorbereidingen treffen.
Nee, u moet tot maandag blijven. Hotel Excelsior...
hier vlakbij.
Niet veel bijzonders, maar geriefelijk en veilig.
U moet geduld hebben.
- Drukt u alles hier? - Ja, alles.
- Wanneer zien we elkaar weer? - Maandag om 10 uur.
Kunnen we in 't weekend niet herinneringen ophalen?
't Spijt me. Moeilijk met moeder.
Dat begrijpt u.
't Is maar 300 meter, linksaf.
Tot maandag, 10 uur.
- Is hij weg? - Ja, moeder.
Vandaag of morgen doen ze met jou 't zelfde als met je vader.
Dat waren zij niet, moeder.
Ze hebben 'm vermoord toen hij niet meer nodig was.
Ze hebben 'm vermoord!
- Vader heeft 'n auto-ongeluk gehad. - En jij krijgt er ook een.
Je weet te veel, net als hij.
Doe je nog wat ik gezegd heb?
Ja, moeder. Altijd.
Ik zal er zeker gebruik van maken als 't nodig is.
Maak u dus maar niet ongerust.
Met Wenzer. Ik heb de fotograaf toch te pakken gekregen.
Hij is hier over 'n uur om uw foto te maken.
Vanavond nog?
U had haast en ik heb veel moeite gedaan.
't Is al over twaalven.
We hebben geluk, hij vertrekt pas morgenvroeg.
Hij is al onderweg hierheen. U moet echt komen.
Goed, ik kom.
Tot over 'n uur dan.
En nu?
- Ik wil jou er niet bij hebben. - Maar moeder dan?
Ik zorg voor moeder.
Ik kan goed met zieken omgaan.
- Kom morgen terug. - Waarom kan ik niet blijven?
't Kan 'n beetje bloederig worden.
Maar als er iets met haar gebeurt terwijl ik weg ben?
Discussie gesloten.
Goed. Ik ga haar alleen even zeggen...
- dat ze niet ongerust hoeft te zijn. - Je hebt 'n kwartier.
Pardon...
Ik wil even telefoneren.
Mag ik 't telefoonboek?
- Lokaal of interlokaal? - Lokaal.
Doe 't licht uit.
Laat de deur open.
Weesgegroet Maria, de Heer is met u. Gezegend zijt Gij onder de vrouwen...
en gezegend is de vrucht van uw schoot, Jezus.
Heilige Maria, Moeder van God, bid voor ons, zondaars...
nu en het uur van onze dood...
Wie is dat?
Meneer pastoor, u moet 'n mis opdragen voor m'n zoon.
Viktor hebben ze vermoord...
en nu gaan ze Klaus vermoorden.
Ik weet 't zeker, meneer pastoor.
Wie gaat Klaus vermoorden?
Odessa.
Waar is Klaus?
- Hij heeft zich verstopt voor hen. - Waar?
Hij laat me niet in de steek. Hij komt terug.
Als ze hem bedreigen, gebruikt hij 't dossier.
Welk dossier?
In de brandkast.
Dat heb ik 'm gezegd. Voor z'n veiligheid.
- Klaus heeft 't dossier nu nodig. - Ja, dan doen ze 'm niets.
Ik kan 't dossier meenemen.
Klaus heeft hulp nodig.
Wat is 't nummer van de brandkast?
- Brandkast...? - Dan pak ik 't dossier.
- De telefoon... - Niet de telefoon. De brandkast!
Laatste vier cijfers... telefoon.
EDUARD ROSCHMANN HANS JOSEF KIEFEL
Sigi, luister. Geen vragen. Je moet iets voor me doen.
't Is uiterst belangrijk.
Maar praat er met niemand over. Ook niet met moeder.
Ik begrijp 't.
Dat lijkt me heel leuk. Dat wordt 'n heerlijke dag.
Je had mij moeten laten opnemen. Wie was dat?
't Was Peters moeder maar. Ze komt aanstaande donderdag.
Wat doe je nou?
Maak open.
Dit is er een van de 50. Ik heb ze allemaal.
Hoe kom je er aan?
Wenzer wantrouwde z'n kameraden en legde 'n dossier aan...
voor 't geval ze hem iets wilden doen.
- En waar is de rest van 't dossier? - In veiligheid.
Ergens...
Als ik 't nu afgeef...
ben ik niet meer nodig en gaan jullie zelf achter Roschmann aan.
De afspraak was dat ik met hem mocht afrekenen.
Ja... En als 't misloopt?
Daar is voor gezorgd. Als mij iets overkomt...
krijgen jullie 't dossier.
Maar als je 't nog niet wil geven, waarom ben je dan gekomen?
Ik wil m'n auto, m'n eigen kleren...
1000 mark voor onkosten.
En ik wil Taubers dagboek terug.
HEIDELBERG - 9 januari
- Wie is daar? - Ik ben 't, Sigi.
- Is er iemand bij je? - Alleen de portier. Doe open.
Dank u.
Je moest maar 's uitpakken.
Ja... Dat doe ik.
Nu weet je alles.
Alles. Echt waar.
Waarom heb je 't me niet meteen verteld?
Waarom heb je me niet vertrouwd?
Had ik dat maar gedaan.
Hoe laat is 't?
Al laat.
- Ik moet gaan. - Nu al?
De opening van de Kiefel-handelsbeurs is om 10 uur.
- Ik ben bang. - Dat is nergens voor nodig.
Luister goed. Als ik morgenochtend niet terug ben...
Ik bedoel, als 't wat langer gaat duren...
neem dan de trein naar Munchen.
Hier is de sleutel van 'n bagagekluis op 't station.
Er staat 'n nummer op.
In de kluis ligt 't dossier.
Je brengt 't rechtstreeks naar Wenen, naar Simon Wiesenthal.
Hier is 'n brief voor hem, met z'n adres.
Hier is ook wat geld.
Kijk niet zo angstig. 't Is gewoon uit voorzorg.
Namens Kiefel-Electric heet Hans Josef Kiefel...
u, onze speciale gasten en leden van de pers, van harte welkom...
bij de demonstratie van onze geavanceerde apparatuur.
Maar eerst mogen we...
onze eregast verwelkomen die de beurs zal openen.
...staat 'n auto.
Ik ga meteen naar binnen.
Als meneer Deilman komt, stuur hem direct naar boven.
Leg de hoorn neer.
Weg bij dat bureau.
Verder.
Daar, ja.
Ja, de politie staat buiten, maar probeer ze niet te roepen.
Dat was ik ook niet van plan.
Wat wilt u?
Ik heet Peter Miller...
en u heet Eduard Roschmann.
Sluit de gordijnen.
Nu die andere.
Dat been komt van uw ontsnapping in 1947.
Nietwaar, Roschmann? Toen u uit de trein sprong.
Ik weet echt niet waar u 't over heeft.
Ik ben Hans Josef Kiefel. En wie was die man...?
Riga... Ik heb 't over Riga.
U was verantwoordelijk...
voor de moord op 80.000 mannen, vrouwen en kinderen.
Mag ik roken?
U vergist u als u me niet serieus neemt.
O, maar ik neem u serieus.
Er zijn er nooit 80.000 mensen opgeruimd in Riga.
Niet eens 70.000.
70 of 60.000. Maakt 't aantal slachtoffers iets uit?
Ga daar weg!
Dat is het 'm juist. 't Maakt niets uit.
Nu niet en toen niet.
Ik kan wel zo ongeveer raden waarom u mij zocht.
Iemand heeft u 'n hoop sentimentele onzin aangepraat...
over zogenaamde oorlogsmisdaden.
Allemaal grote onzin. Hoe oud bent u?
Bent u in dienst geweest?
Dat zal wel. Dan weet u hoe 't leger is.
'n Soldaat krijgt bevelen en hij gehoorzaamt.
Hij vraagt niet of ze goed of slecht zijn.
Dat weet u zelf ook. Ik heb gewoon bevelen opgevolgd.
U was geen soldaat.
U was 'n beul. Of zelfs: 'n massamoordenaar, 'n slachter!
- Noem mij geen slachter. - U leek niet op 'n soldaat.
Hoe durft u mij zo te noemen! Wij waren allemaal soldaten.
Net als de anderen.
Jullie jonge Duitsers beseffen dat niet.
Jullie willen niet eens begrijpen, hoe 't was.
Vertel 't me maar. Ik wil uw standpunt horen.
- O ja! - Hoe was 't?
't Was alsof wij over de hele wereld heersten.
En dat deden wij ook, wij Duitsers.
Ieder vijandelijk leger hebben wij verslagen.
Jarenlang hadden ze ons veracht. Maar wij hebben laten zien...
dat wij 'n groot volk waren. En dat zijn we nog steeds.
En wij van de SS waren de elite.
Ze hebben de jacht op ons geopend.
Eerst de geallieerden en nu dat stelletje ouwe wijven in Bonn.
Ze willen ons vermorzelen.
Ze willen de grandeur van ons Duitsland vermorzelen.
Daarom hebben ze ons land gedeeld.
Jullie jongelui weten niet wat het betekent trots te zijn op je land.
U spreekt niet meer namens Duitsland.
O nee? Kijk naar de huidige jeugd.
Krachtig en gezond. Viriel...
'n Nieuwe generatie. En wie heeft daarvoor gezorgd?
Wij! Door al 't zieke en inferieure uit te roeien.
Kijk naar jezelf.
Krachtig en gezond. Viriel.
Blond haar, blauwe ogen. Dat wilden wij bereiken.
En 't is ons gelukt. Je moet ons niet bekritiseren...
- maar juist dankbaar zijn. - Ga daar zitten.
Je kunt met die revolver dreigen, maar we staan aan dezelfde kant.
't Zelfde lot, 't zelfde volk.
Wat kunnen die paar armzalige joden jou schelen?
- Doe dat wapen weg en ga naar huis. - Ik zei... zitten!
Handen op de leuning.
Duitsland is vermorzeld in 1945.
Nu komen we weer overeind.
Langzaam maar zeker.
En waardoor komt dat? Door discipline.
Discipline en leiding.
Harde discipline en leiding. Hoe harder, hoe beter.
Kijk om u heen.
Dit huis, m'n landgoed...
Kiefel-Electric dat dag in dag uit macht en kracht produceert.
Mijn fabriek en honderden andere.
En wie heeft dat tot stand gebracht? Wij!
U zou wat praktischer moeten zijn.
Wat realistischer. En de harde feiten accepteren.
Duitslands welvaart wordt tot stand gebracht door miljoenen mensen...
- die nooit iemand hebben vermoord. - Dat is absolute onzin!
Herinnert u zich iemand met de naam Tauber?
- Wie? - Salomon Tauber. Hij was Duitser...
en jood. Een van uw gevangenen in Riga. Denk na.
Ik kan me al die namen niet herinneren.
Hij is vorig jaar november gestorven. Zelfmoord.
Luistert u?
Als 't moet.
Ja, dat moet.
Goed, ik luister.
- Hij had 'n dagboek. - Bent u daarvoor gekomen?
Vanwege 't dagboek van 'n oude jood?
't Dagboek van 'n dode is geen bewijs.
Er stond 'n datum in die ik in uw herinnering wil terugroepen.
Iets dat gebeurde in de haven van Riga op 11 oktober 1944.
't Spijt me. We nemen 't schip over.
- We moeten gewonde soldaten... - Praat toch geen onzin!
Ik geef hier de bevelen!
Rustig mensen. Doorgaan.
We zullen 's zien wie de bevelen geeft!
Nou en? Hij had me geslagen.
Hij negeerde m'n bevelen. Ik had 't recht dat schip over te nemen.
Was 't deze man?
't Is 20 jaar geleden!
Was dat hem?
Goed dan. 't Was hem. En verder?
Dat was m'n vader.
Uw vader...
U kwam dus helemaal niet voor de joden.
Ik begrijp 't.
Nee, u begrijpt 't niet!
Wat uw soort de mensheid heeft aangedaan, is walgelijk.
Maar ik kom voor m'n vader.
Maar hoe weet u dat?
Hoe kunt u uit dat dagboek opmaken...
dat die man uw vader was?
11 oktober, zelfde tijd, zelfde plaats.
't Ridderkruis met Eikenloof...
de hoogste onderscheiding voor dapperheid.
Weinig kapiteins hadden die.
Dezelfde rang, dezelfde onderscheiding, dezelfde man.
Ik kan 't me niet herinneren...
U gaat me toch niet vermoorden...? Dat kan niet.
Mij noemde u 'n slachter.
Als u mij vermoordt, wordt u ook 'n slachter.
Ik vermoord dan geen mens...
maar 'n...
Ik ben commandant geweest tot november '43.
Toen kwam er 'n ander... Krause.
Die nam 't over. Kurt Krause.
- Hij was de moordenaar. Niet ik. - Ik weet wat u bent!
Ja, 't was verschrikkelijk, maar ik heb 't niet gedaan.
Ik kon niet eens behoorlijk schieten.
- U vermoordt de verkeerde. - Ik walg van u.
Ik zeg 't toch: 't was Kurt Krause!
Vertel dat maar aan 't Duitse volk.
Dat zal ik...
Nog geen kogel bent u waard.
Ik heb brieven als bewijs. Van 'n vrouw in New York.
Ik had maar 11 maanden de leiding. Niemand is toen vermoord.
Ik was 'n lachertje.
Maar waarom?
Na 3 weken kwam ik vrij.
Vreemd genoeg...
werd er geen aanklacht tegen mij ingediend.
Ik wist niet wat erin die tijd gebeurd was.
Dankzij Wenzers nauwgezette dossier over Odessa...
kon 'n groot aantal hooggeplaatste nazi's worden berecht.
In de eerste week van februari 1964...
brandden de laboratoria van Kiefel-Electric af.
Arson werd verdacht, maar er was geen bewijs.
Nassers raketten zijn nooit afgevuurd.
In de lente stond de oude Marx...
eindelijk in de Gedachteniszaal in Jerusalem.
Hij bad voor de zielerust van z'n goede vriend Salomon Tauber.
Ik koester geen haat of bitterheid tegenover 't Duitse volk.
Volkeren zijn niet slecht...
alleen individuele mensen.
Als na m'n dood dit dagboek wordt gevonden en gelezen...
Laat dan 'n goede vriend voor mij kaddisj zeggen.